Keşke herşey ilk anında olduğu gibi kalsa. İlk heyecan sonsuza kadar sürse, tatilin ilk günü hiç bitmese. Zamanla sevdiklerinden soğumasan, seçimler yapmasan, ve bu ilk anında olduğu gibi kalma durumu tüm insanlar için geçerli olsa. O zaman herkes ilk aşık olduğu, ilk elini tuttuğu insanla evlenip sonsuza kadar gerçekten mutlu yaşayabilir çünkü. Daha fazlasını istemez ya da kötü yanlarını görmeye başlamaz, herşey dengede kalır böylece, nitekim insan sevdiğine kötü yanlarını da gösteremez o zaman.
İlk elini tuttuğum insanla evlenmek gibi bir niyetim yok, çok da hayal geliyor bana bu durum, evet gerçekleştiren var bunu ama sanmıyorum ki ilk andaki heyecanı her el ele tutuştuklarında yaşıyorlar.
Bazı geceler hiçbir şeye inancım kalmamış gibi hissediyorum. Sevgiye, heyecana, aşka, hasrete. Tam ergen günlükleri gibi aslında. Ama onlar dilbilgisi kurallarına dikkat etmiyorlar pek, sanırım aradaki fark da bu. Bu arada bütün "Dil Bilgisi"ne dahil olan "Dilbilgisi" kavramının birleşik yazılması ne büyük tezat, değil mi?
