Üzerine durmadan, bıkıp usanmadan konuşabileceğim, ritüel halini alana kadar sürekli izleyebileceğim, beni başından sonuna kadar en alakasız sahnelerde bile sürekli ağlatabilen tek film Eternal Sunshine of the Spotless Mind'dır herhalde. Jim Carrey'i "şımarık ve yeteneksiz" bulan binlerce insana söyleyebilecek hiçbir şey bulamıyorum.
Her konuda aynı şeyi düşünüp aynı eylemleri yapan ve birbirini çok seven iki insanın en sevdiği filmin de bu olması hiç şaşırtıcı değil aslında. Değil.
