Ne kadar mutlu olsanız da, ne kadar güzel bir gün geçirseniz de bazı geceler yatmadan önce tuvalete girdiğinizde içinizde bir huzursuzluk olur. Mideniz bulanır, sanki dünya üzerindeki son gecenizmiş gibi hisseder ve istemsizce korkarsınız. Ağlayasınız gelir ama bir sebep olmadığı için canınızı sıkmak istemez ve dişlerinizi fırçalarken bunları düşünmeye devam eder, farketmeden dişetlerinizi kanatırsınız. İnsanlar böyle zamanlarda kendilerini çok sıkıyorlar. Ilık süt içmeye, balkona çıkıp temiz hava almaya falan yelteniyorlar. Ben ise kafamı direk klozete sokup boğulana kadar orada kalmak istiyorum. Bunu düşündükten sonra hiç yapamadığım için eninde sonunda yatıp uyuyorum ve o gecelerin sabahında, sanki hiç olmamış kadar huzurlu ve keyifli uyanıyorum.
Acaba gerçekten intihar edip yeni hayatımın ilk gününü mü yaşıyorum.
Ve asıl soru, bu neden istisnasız her gece oluyor?
