Süt köpüğünden hayaller kuruyorum.

gezmek istiyorum. evet sevgili burçin, sana da söylediğim gibi. ben gezmek istiyorum. gezdir beni. kırlarda koşmak, bilmediğim yerleri keşfetmek, hiçbir şey bilmediğim bir yerde birinin elimden tutarak bana herşeyi teker teker tanıtmasını istiyorum. yeni yerler görmek, "oha lan burada yalnız kalsam kesin kaybolurum" dedikten iki üç gün sonra orayı avucumun içi gibi öğrenmiş olmak ve yıllardır orada yaşayan insanlara bile "bu yoldan gidin yahu, daha kısa burası" diyebilmek istiyorum. eskiden gittiğimiz tatil köyünde yaptığım gibi. sonra heyecanla anlatayım istiyorum "buraya gittik, şunu yaptık, orada şöyle bir yer keşfettik, orası bizim gizli buluşma yerimiz olacak artık" diye, heyecanıma ortak olmak uğruna ölebilecek onlarca insana. aslında kim bilir kaç çocuğun gizli buluşma yeri olmuş bu benim çok gizli diye tanıtmak istediğim mekan. acaba çok ilginç bir istek mi yoksa sadece baharın gelmiş olmasının verdiği bir heyecan duygusu mu bu. annemin aldığı gereksiz "süt köpürtme" makinesini kullanmak için ölüp bittiğim, kendime süper muhteşem lezzetli milkshakeler yapacağıma inanıp sonra üşenerek vazgeçeceğim gibi mi. ya da bir kere güzel yaptım diye bundan sonra yapacağım her krebin inançdışı olması gerektiğine inanıyor olduğum gibi mi. olabilir de olmayabilir de. benim tek bildiğim ağabeyimle tekrar tatil yapmak istediğim, havuz kenarında hergün aynı saatte hamburgerle kola yiyip çok şiştiğimiz için havuza giremeyişimizi yeniden yaşamak isteyişim. "anna, gobağamın ustuna dustüm" diye ağlayan kızı bir kez daha görebilsek ne olur ki.